ความทุกข์…ความทรมานก่อเกิดจากปฐมกาลแห่งความปราถนา
ที่หยั่งรากฝังลึกอยู่ในตัวตนของมนุษย์
ร่ำร้องหาเหตุแห่งปัจจัย
เวียนว่ายอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน
ความสุข ความหวัง พลัง อำนาจ และ ชัยชนะ
ความทุกข์ การพลัดพราก ผิดหวัง และความพ่ายแพ้
เกิด และ ดับ มันคือ…ผลลัพธ์แห่งธรรมชาติ
เป็นเกมส์ของชีวิต
ที่…มนุษย์ระเริงเล่นเพื่อทดสอบตนเอง
เมื่อ…ผู้แสวงหาอมตะ…หลุดพ้นจากความฝัน
จิตนั้นจึงสงบเป็นน้ำ
สุดท้าย…เชื่อมความสุข ความทุกข์ ให้เป็นเนื้อเดียวกัน
ก่อนทิ้งร่างลงห่มดิน คืนสู่ธุลี
เป็นความว่างเปล่าอันบริสุทธิ์ดังเดิม
ละคร... ชีวิต
ตอบลบอยากจะเปรียบชีวิต คือ ละคร
แบ่งเป็นตอนดังใจเราเคยฝัน
เมื่อแรกเริ่มกำเนิดมาจากครรภ์
มีชีวิตสุขสันต์แสนเปรมปรีด์
ครั้นเติบใหญ่รายล้อมด้วยความรัก
ใฝ่ปัญญาศึกษาเพิ่มราศี
มีคู่ทุกข์คู่ยากลูกหลานดี
เพียงเท่านี้ชีวีก็สุขใจ
หากความจริงเรารู้แสนยากนัก
เราประจักษ์ชีวิตใช่สดใส
ไม่สามารถลิขิตความเป็นไป
หารู้ไม่สิ่งใดต้องเจอะเจอ
แต่สิ่งหนึ่งพึงรู้พึงตระหนัก
ชีวิตเราจักไซร้กำหนดได้
ชีวิตใครชีวิตมันกำหนดไป
หากเพียงใจรักดีก็ดีแฮ
ทั้งสุขีทุกขังสังวรณ์ไว้
ปล่อยสายน้ำเวียนไปตามกระแส
สัจธรรมกาลเวลาย่อมผันแปร
ขอแค่ใจมั่นคง....จงกระทำ
พิราบขาว
(เผยแพร่ครั้งแรก จุลสารส่องทาง)