ผ่านไป หลายฝน ปนหนาว
พวกผู้บ่าว แวะไป ใฝ่หา
1 ปี, 2 ปี, 3 ปี, 4 ปี ผ่านมา
พร้อมวิทยายุทธ์ สู่กาย กลับคืน
ป่านนี้ พิกุล คงร่วงหล่น
ไม่มีคน คอยเก็บ คอยคุย
คงปล่อยให้ เปลี่ยนไป เป็นปุ๋ย
ที่รอขุดคุ้ย ขึ้นมา
โชยชมคิดถึง สกุณปักษี ที่รัก
ให้ข้าประจักษ์ ศึกษา
ความรู้ลูกศิษย์ ขอบคุณ
ท่านคุณครูชีวิตนี้ ข้าอยู่ ขอไม่ลืม.......
...ธมฺมทีโป่...
